من همین الان الگوی زندگیمو پیدا کردم الگوم حالا نه نویسنده ی مورد علاقمه که تو کف نوشتنشم ،نه جامعه شناس خفن دوران نوجوانی وقتی همه عاشق بازیگر و فوتبالیست بودن من روش کراش داشتم نه هم اون استاد عشق دانشگامون که وقتی حرف میزد قلب بیرون میزد از چشام و میخواستم استاد راهنمام بشه


الگوم (یکی از الگوهام)اون پیمانکار "انسانست "

فرشته ای که خدا واسم فرستادش بی شک.صبح از کلاس پنج واحدیم زدم رفتم پروژه ی مترو ،از بی شعوری حراست که بگذریم نمیذاشت برم تو...یه مهندس دیگه (اینم واقعا آدم خوبی بود دز خوب بودنشم بالا بود ولی وقتی مقایسش میکنم با اون پیمانکار عشقه مثل یه ستاره کنار خورشیده نورش زیاده ولی خوب پیش خورشید اصن به چش نمیاد)

آزه اومد و راهنماییم کرد تا این که ناجیم تو کادر دوربین ظاهر شد شروع کرد به توضیح.مرحله به مرحله. نقطه به نقطه.بعد دیالوگ طلایی قصه اونجا بود که گفت بخواین از مراحل قبلی و پروژه های دیگم واستون عکس و فیلم بفرستم)

بالایی که پشتم درومدنو واقعا حس کردم.

الان پیام دادم کلی عکس فرستاد با توضیح.

خدایا من لایق این همه خوبی هستم؟؟


برا اینکه سوتفاهم نشه بگم فرد مورد نظر پسر نبود و مرد بود تازه پروفایل تلگرامشم عکس بچش بود و من هم همین یه بار کارم به این آدم افتاده.. حالا طوری نشه بگین چرا گفتم عشق واقعا واژه دیگه ای نیافتم....