من بی در و پیکر ترین دنیای خواب هارا دارم.میتوانم بگویم هر کس که بخواهد سرش می اندازد و داخل میشود.خواب کسانی را می بینم که تابه حال با هم حتی هم کلام هم نشده ایم.یکی از بچه های دانشگاه،فامیل دور مادری و اخیرا همسایه ی دیوار به دیوارمان.

البته دایره ی خواب هایم به اشخاص عجیب و غریب ختم نمیشود جاهایی را میبینم که اصلا وجود خارجی ندارد و باز این قابل تحمل تر از آن خواب تکرار شونده ای است  که مکان اتفاق افتادنش یکی از ساختمان های در حال ساخت در چهارراه پایین تر از خانه مان بود.

اصلا بهتر است آدم خواب نبیند اگر قرار است همینطور آدم های چرت و پرت مغزش را خسته کنند.